هوای تو

زیباترین لحظه ای که به یادت آوردم سردترین روز زمستان بود 

نیلو 

امیدم همیشه به اوست و به همت خودم

سختی کشیدم و سخت کشیدم و تنها ماندم اما هنوز هستم

من میسازم هر چه را زمانه خراب کرد

چند روزیست که احساس میکنم باز متولد شدم

بالاخره هویت دار شدم در غربت ...

شاید این شروع آغاز سخت تری باشد اما با خودم پیمان بستم که موفق شوم و روی غم و اندوه را سیاه کنم

من خوشبختی را میسازم

باید مقاوم باشم و باید به روزهای دلخواهم برسم

گم شدم در لا به لای خاطرات دیروز و امروز

یکی فریاد کند نامم را من در بی خبری هایم غوطه ورم

گذشته اش رویا

حالش بی خبری

آینده اش نا پیدا

من چنان در خود و ناباوری های خود غرق شدم که فراموشم شده بود هستم و باید باشم

آرامشی که نیازمند نوشتن بود از من رخت بر بسته و به مارکوپولویی میمانم که در راه مانده ست

اعتراف میکنم خودم را هم فراموش کرده بودم چه رسد به نوشتن

گاهی از نگاه کردن به آیینه هم وحشت دارم

آیا این خودم هستم

نیلوفر برایم غریبی...

دیروز نگاهم در آیینه خشک شد وقتی که دیدم گذر زمان هاله های تیره ای دور گودی چشمانم نقش بسته که حتا از آنها هم قافل بودم

واقعا خودم برای خودم غریبه شدم...

دلم تنگ بود براش اما زندگی انقدر پیچ و خم داره که گاهی آدم و از راهی که میره برمیگردونه

وبلاگم رو دوست دارم پر از خاطره

روزهای خوب و بد

اما چند ماهی بود که ...

دیگه روم نمیشه غرغر کنم

خواستم از دوستایی که برام پیغام گذاشتن تشکر کنم و معذرت خواهی که خیلی وقته نیستم

پیغامهاتون با محبت بود و ممنون

امیدوارم بتونم بیشتر بیام

باید اعتراف کنم که حتا پسوردم رو هم فراموش کرده بودم

با من از آینده مگو

 از فردا میترسم

من درد دیروزم

اگر جان به در برم از غصه های امروزم

دیوار های بن بستِ رو به رویم را ویران خواهم کرد

امروز که تنهایَم ، امروز که غرقِ وحشتهای ِآیندهء تاریکم هستم 

با من از فردای نامعلومم نگو

درد من سر خوشی نیست

درد من سقف و یک گوشه دنجی ست 

درد من از عشق وا ماندن است

درد من تنها ماندن است

درد من اشکهایِ خیانتهایِ توست

درد من فردایی ست بی نام تو 

درد من بی خوابی های من است

درد من دوری از وطن

درد من سردرگمیست

درد من فریاد های خاموشِ من است 

باز هم قصۀ تلخ خداحافظی تکرار شد

چقدر این روزها تکراری شده ند

کنار  تو روی چمنها دراز میکشم

  زیر نم نم بارانی که فقط وقتی لبانم تر میشوند احساسش  میکنم 

تو آواز رفتن میخوانی باز ،

.....

من تنهایی را قبل از رفتنت لمس میکنم

و چقدر دردناک است وقتی حتی کلمه ای برای بازگویی احساسم نمی یابم

دستانت را میفشارم ، قلبم وحشی میشود

 تنها میشوم  تجربه ای تلخ آغاز میشود

بوسه هایم طعم توت فرنگی میداد

وقتی بوسیدمت برای آخرین بار

و تو هرگز توت فرنگی دوست نمیداشتی